Els wou koffie drinken met cheesecake, maar cheesecakes in de VS zijn (heel) anders dan die in Engeland: daar zijn ze hartig, hier zijn ze zoet. Na intensief delibereren met een gebaksmeisje besloot Els van de cheesecake af te zien: ze nam een "brownie", ik hoefde niks. Ze dacht dat ze wist wat dat was en misschien was dat ook wel zo, maar de constitutie van zo'n stukje gebak is zo, dat Els noch met een mes, noch met een vork er hapklare stukjes kon afhalen. Ik heb toen op de manier waarop ik in Comberton de kleibodem van de tuin te lijf gegaan ben, de brownie met een mes al wrikkend klein(er) gekregen. Omdat er vrij veel stukjes af kwamen heb ik ervan mee gegeten. Mierzoet. Toen we later tegenover het personeel opmerkten dat zo'n gebakje moeilijk kleiner te maken is moesten de twee meisjes van de wat stijve zaak vrolijk lachen: ja dat was een bekend probleem.
Na die brownie zijn we (even) naar ons hotel gegaan (zo'n centraal gelegen slaapplaats is handig), om een papraplu te halen (ik) en wat onnodige dingen te lozen. Daarna ieder ons weegs.
Els wou graag naar het 'tenements-museum' en ik geloof ook nog naar iets soortgelijks; ik had daar niet zo'n zin in en ben naar het Guggenheim gegaan. Daar was tot 13 mei een grote tentoonstelling geweest die nu werd afgebroken. Alleen de zijruimtes waren open voor het publiek. Jammer. In een van die ruimtes een kleine tentoonstelling van de Tannhauser Collection gezien: vooral impressionistische schilderijen ik vond er hele mooie bij. Paar Picasso's van omstreeks 1900 toen hij nog figuratief schilerde. - Maar ik was snel klaar.
Buskaartjes gekocht voor naar het vliegveld morgen. Zal straks proberen in te checken en boarding passes te printen. Hier beneden zijn printfaciliteiten.
Komt een sms'je van Els binnen, ze wacht op een metro. Vijf voor zes.
Uitzicht op de Upper West Side, over Jacqueline Kennedy-Onassis vijver
Els voor Columbus in het Central Park
Wim
Het tenementmuseum dus:
In Lower East side; het gebied bij uitstek waar immigranten in 19e en 20e eeuw kwamen wonen. Grote groepen immigranten. De bestaande behuizing werd te klein en tweede helft 19e eeuw werden de tenements gebouwd, 3 of 4 verdiepingen hoog, en daarin appartementen (zouden we nu zeggen) voor gezinnen. Een kamer, een slaapkamer en een keuken. Alleen ramen aan de voorkant; geen wtaer, en eerst een privy in de tuin, later twee w.c.'s binnen voor de hele verdieping. Het interessante is te horen wat voor groepen dat waren, het begon met Ieren, en Duitsers. (deze buurt werd ook een tijd "klein Deutschland"genoemd) .Daarna Russische Joden, Italianen, en nog later Portoricanen. Drommen, drommen, drommen mensen, die allemaal werk vonden, en als het hun wat beter ging, verhuisden naar een betere buurt.
Het aardige van dit museum is, dat de geschiedenis van een tweetal gezinnen helemaal is gevolgd, tot op heden. Een Duits, en van iets later, een Italiaans gezin. Ik vind dat soort familiegeschiedenissen machtig interessant, en de gids was (je mag niet alleen in die kamertjes ronddolen, maar altijd met een rondleiding)zeer enthousiast en beeldend; het was alsof het over zijn eigen overgrootvader ging........(wat niet zo was). Het winkeltje erbij was erg leuk en goed geoutilleerd met boeken, die je niet zo gauw ergens anders aantreft. Allerlei familiegeschiedenissen (en ja, je hebt bij ons toch ook die trend om in je familiegeschiedenis te duiken, en daar een boek over te schrijven?); en ik had de neiging ze allemaal te kopen, wat ik natuurlijk niet deed. Er lag ook het fantastische boek van Rutherford over New York, dat ik al tweemaal gelezen heb. Misschien ligt mijn interesse er aan, dat ook mijn familie (overgrootvader met hele gezin, behalve dus de oudste dochter [mijn oma]) tot de immigranten behoorde? Maar zij zijn linea recta doorgereiusd naar Michigan, en hadden niets met N,.Y. te maken verder, behalve dat ze er aankwamen.
Ik liep ook een hele tijd in die buurt rond en in Chinatown, omdat ik er al om 2 uur was, en mijn rondleiding pas om 4 uur begon. Drukke buurt, en erg Chinees............Na afloop moest ik dus op zoek naar een subway, en, ondanks de kaart, was ik daar een hele tijd mee zoet! Pas tegen half 7 in het hotel, maar ik had Wim ge-sms-t dat het wat later werd. Nog mooi dat ik in de goeie metro stapte en niet downtown ging.....
Even andere schoenen aan, en weer vlakbij gaan eten bij een Italiaan; lekker. Heerlijk dat je gewoon de deur uitstapt en zoveel eet-megelijkheden hebt! Wij zoeken altijd iets dat er een beetje klein en niet deftig uitziet, maar geen lokaal met plastic tafels of zo. We hebben deze week redelijk goeie ervaringen gehad met het eten; meestal neem ik een grote bak sla, met gegrilde kipreepjes of zo. Wim houdt het ook bij kip. Vanavond had ik trouwens vis.
Ontbijten deden we steeds bij de overbuurman; snel, smakelijk, en als je wil eenvoudig. Volgens mij komen die mensen uit ergens Z. Amerika; hun Engels is slecht, maar ze zijn vriendelijk, en het is er steeds oerdruk. Echte geperste sinaasappelsap, een groot glas water behoren tot de standaard, en dan kun je kiezen, wel of geen eieren, toast of een muffin. Voor 6 of 7 dollar; nou, dat is echt goedkoop!
En nu gaan we naar onze laatste nacht hier alweer. We hebben nog de ochtend morgen om iets te gaan doen. We vliegen pas om 6 uur, en moeten hier ongeveer om 1 uur weg.
ELS
