's Morgens fietsen, 's middags vrij

We hebben Central Park 'rondgefietst'. Ze hebben een goed berijdbaar fietspad gemaakt dat kronkelt op korte afstand van de grenzen van het park. Eenrichting(fiets)verkeer. Naast het fietspad links een voetpad, verhard, met wat wandelaars. De renners en joggers vonden het fietspad lekkerder om op te lopen, waardoor voor fietsers waakzaamheid geboden is. Lopers mogen op het fietspad, fietsers niet op voet- en wandelpaden. Verder is er rechts van voet- en fietspad een verkeersweg, die meestal verboden is voor auto's. Er zijn een paar hellinkjes waar je even je extra moet inspannen. Her en der zijn grote en kleine vijvers, (stand)beelden, ligweiden, een enkel gebouwtje, geen terrasjes om koffie te drinken. Mooi groen, maar wat saai voor ons fietsers. - Na bijna twee(van de drie beschikbare) uren hebben we de fietsen teruggebracht, tevreden over het tochtje. Het laatste half uur regende het een beetje, maar erg nat werden we daar niet van.

Els wou koffie drinken met cheesecake, maar cheesecakes in de VS zijn (heel) anders dan die in Engeland: daar zijn ze hartig, hier zijn ze zoet. Na intensief delibereren met een gebaksmeisje besloot Els van de cheesecake af te zien: ze nam een "brownie", ik hoefde niks. Ze dacht dat ze wist wat dat was en misschien was dat ook wel zo, maar de constitutie van zo'n stukje gebak is zo, dat Els noch met een mes, noch met een vork er hapklare stukjes kon afhalen. Ik heb toen op de manier waarop ik in Comberton de kleibodem van de tuin te lijf gegaan ben, de brownie met een mes al wrikkend klein(er) gekregen. Omdat er vrij veel stukjes af kwamen heb ik ervan mee gegeten. Mierzoet. Toen we later tegenover het personeel opmerkten dat zo'n gebakje moeilijk kleiner te maken is moesten de twee meisjes van de wat stijve zaak vrolijk lachen: ja dat was een bekend probleem.

Na die brownie zijn we (even) naar ons hotel gegaan (zo'n centraal gelegen slaapplaats is handig), om een papraplu te halen (ik) en wat onnodige dingen te lozen. Daarna ieder ons weegs.

Els wou graag naar het 'tenements-museum' en ik geloof ook nog naar iets soortgelijks; ik had daar niet zo'n zin in en ben naar het Guggenheim gegaan. Daar was tot 13 mei een grote tentoonstelling geweest die nu werd afgebroken. Alleen de zijruimtes waren open voor het publiek. Jammer. In een van die ruimtes een kleine tentoonstelling van de Tannhauser Collection gezien: vooral impressionistische schilderijen ik vond er hele mooie bij. Paar Picasso's van omstreeks 1900 toen hij nog figuratief schilerde. - Maar ik was snel klaar.

Buskaartjes gekocht voor naar het vliegveld morgen. Zal straks proberen in te checken en boarding passes te printen. Hier beneden zijn printfaciliteiten.

Komt een sms'je van Els binnen, ze wacht op een metro.  Vijf voor zes.

Uitzicht op de Upper West Side, over Jacqueline Kennedy-Onassis vijver

Els voor Columbus in het Central Park

Wim

Het tenementmuseum dus:

In Lower East side; het gebied bij uitstek waar immigranten in 19e en 20e eeuw kwamen wonen. Grote groepen immigranten. De bestaande behuizing werd te klein en tweede helft 19e eeuw werden de tenements gebouwd, 3 of 4 verdiepingen hoog, en daarin appartementen (zouden we nu zeggen) voor gezinnen. Een kamer, een slaapkamer en een keuken. Alleen ramen aan de voorkant; geen wtaer, en eerst een privy in de tuin, later twee w.c.'s binnen voor de hele verdieping. Het interessante is te horen wat voor groepen dat waren, het begon met Ieren, en Duitsers. (deze buurt werd ook een tijd "klein Deutschland"genoemd) .Daarna Russische Joden, Italianen, en nog later Portoricanen. Drommen, drommen, drommen mensen, die allemaal werk vonden, en als het hun wat beter ging, verhuisden naar een betere buurt. 

Het aardige van dit museum is, dat de geschiedenis van een tweetal gezinnen helemaal is gevolgd, tot op heden. Een Duits, en van iets later, een Italiaans gezin. Ik vind dat soort familiegeschiedenissen machtig interessant, en de gids was (je mag niet alleen in die kamertjes ronddolen, maar altijd met een rondleiding)zeer enthousiast en beeldend; het was alsof het over zijn eigen overgrootvader ging........(wat niet zo was). Het winkeltje erbij was erg leuk en goed geoutilleerd met boeken, die je niet zo gauw ergens anders aantreft. Allerlei familiegeschiedenissen (en ja, je hebt bij ons toch ook die trend om in je familiegeschiedenis te duiken, en daar een boek over te schrijven?); en ik had de neiging ze allemaal te kopen, wat ik natuurlijk niet deed. Er lag ook het fantastische boek van Rutherford over New York, dat ik al tweemaal gelezen heb. Misschien ligt mijn interesse er aan, dat ook mijn familie (overgrootvader met hele gezin, behalve dus de oudste dochter [mijn oma]) tot de immigranten behoorde? Maar zij zijn linea recta doorgereiusd naar Michigan, en hadden niets met N,.Y. te maken verder, behalve dat ze er aankwamen.

Ik liep ook een hele tijd in die buurt rond en in Chinatown, omdat ik er al om 2 uur was, en mijn rondleiding pas om 4 uur begon. Drukke buurt, en erg Chinees............Na afloop moest ik dus op zoek naar een subway, en, ondanks de kaart, was ik daar een hele tijd mee zoet! Pas tegen half 7 in het hotel, maar ik had Wim ge-sms-t dat het wat later werd. Nog mooi dat ik in de goeie metro stapte en niet downtown ging..... 

Even andere schoenen aan, en weer vlakbij gaan eten bij een Italiaan; lekker. Heerlijk dat je gewoon de deur uitstapt en zoveel eet-megelijkheden hebt! Wij zoeken altijd iets dat er een beetje klein en niet deftig uitziet, maar geen lokaal met plastic tafels of zo. We hebben deze week redelijk goeie ervaringen gehad met het eten; meestal neem ik een grote bak sla, met gegrilde kipreepjes of zo. Wim houdt het ook bij kip. Vanavond had ik trouwens vis.

Ontbijten deden we steeds bij de overbuurman; snel, smakelijk, en als je wil eenvoudig. Volgens mij komen die mensen uit ergens Z. Amerika; hun Engels is slecht, maar ze zijn vriendelijk, en het is er steeds oerdruk. Echte geperste sinaasappelsap, een groot glas water behoren tot de standaard, en dan kun je kiezen, wel of geen eieren, toast of een muffin. Voor 6 of 7 dollar; nou, dat is echt goedkoop!

En nu gaan we naar onze laatste nacht hier alweer. We hebben nog de ochtend morgen om iets te gaan doen. We vliegen pas om 6 uur, en moeten hier ongeveer om 1 uur weg.

ELS





mother's day

Hey guys, I got a mother's day present!

ELS

Muziekwandeling e.a.

Er stond een 'muziekwandeling' op het programma; je moest je hiervoor van tevoren aanmelden. Kwart voor twee verzamelen bij de fontein voor het Lincolncenter (bekend doordat hij voorkomt in een aantal films, o.a. Moonstruck). Susan was onze gids en onder haar leiding hebben we een flinke wandeling gemaakt, eerst langs een aantal gebouwen van dit Center: balletschool en -zaal, de grote zaal van de Metropolitan Opera, waar ze dezer dagen Wagner opvoeren, van Reingold tot Götterdämmerung.
We liepen langs Broadway naar boven (ik bedoel het Noorden) tot de 72ste straat, allerlei muziekgeschiedenis passerend waar beroemdheden hebben gespeeld of gewoond. Een concertzaal, de noordelijkste van de stad, waar Clinton toen hij NY bezocht een feest met concert gaf (er kunnen 2500 mensen in), het huis van John Lennon, de plaats waar hij werd doodgeschoten, de plaats van zijn monument in Central Park, waar iedereen leek het wel gefotografeerd wil worden (en iedereen dat waren vandaag met het schitterende weer een heleboel mensen). En veel meer. De gids, een jonge vrouw/(volwassen meisje) deed het aardig; we waren met z'n elven, ze verzamelde ons regelmatig, soms op bankjes, sprak duidelijk (articuleerde goed, wat je erg waardeert als je gehoor terugloopt), wist waar ze het over had. Ze gebruikte slechts haar niet elektronisch versterkte stem.

Vanmorgen met Els de quiltwinkel in de 25ste straat bezocht. Op zondag is (bijna?) alles gewoon open. Ik ben even mee naar binnen geweest, daarna hebben we elkaar elders weer ontmoet. Els had iets gekocht en het was erg leuk geweest. Er zijn geloof ook ideeën opgedaan.

Wim

fotootjes zondag

openluchttheatertje bij de Julliard School of Music

monument voor John Lennon

Wim

van Rockefeller naar het Jewish heritage museum

vrijdag 11 mei

Het is zondagochtend en het is de hoogste tijd dat er iets geschreven wordt over vrijdag; lest we forget. Die avond heeft Wim nog wel een drie kwartier of zo achter de computer gezeten, maar achteraf bleek dat hij niet verder was gekomen dan de titel......het was dan ook een vermoeiende dag geweest!!

Dus nu maar even. We waren van plan de historic tour over het Rockefellercentrum te doen om 10 uur....die bleek al vol (20 mensen), dus gingen we eerst naar de top of the Rock. Wim gaat in liften alsof het z'n grootste hobby is ....Ja, mooi uitzicht natuurlijk; foto. foto, foto...Veel schooklassen, die kennelijk alles moesten beschrijven en/of tekenen wat ze zagen. Meest zwarte kindertjes en witte leerkrachten.

 

(Els vraagt me verder te gaan) Die grotere hoeveelheid blanke juffen is me niet opgevallen. Na die Top of the Rock(efeller building) de Historic Tour, Een competente mevrouw leidde ons door en langs een paar gebouwen van het R. Centre met een moderne techniek: zijn sprak via een zendertje en wij hadden elk een ontvanger met een ermee te verbinden koptelefoon. De fresco's in de hal van het hoofdgebouw werden (te) uitvoerig besproken. Ze waren dus (het gebouw is van 1933) uit een moeilijke politieke en sociale tijd in opdracht van een idealistische rijkaard. Vrede en sociale problemen worden 'modern'

 verbeeld. Allemaal ook na te lezen in gidsen en de hal-fresco's zijn lelijk, maar van een toen bekend

kunstenaar. Wat ik niet wist is dat Rockefeller ook Matisse en Picasso heeft willen inhuren, maar dat die huiverig waren hun naam te verbinden aan zo'n kapitalist.

Aardige rondleiding met een probleempje van die moderne appatatuur. De rondleidster had gelukkig een opvallende strohoed op, maar toch was ik een paar keer haar uit het oog verloren, doordat ze dingen besprak die ik dan wel zag maar niet vanaf de plaats waar zij zich bevond. En als er zoveel mensen rondlopen vind je iemand die je alleen maar hoort niet direct terug. Gelukkig is Els attenter.

Iteressant om daar rond te lopen, en ondanks alle uniformen van portiers en security mag je overal (nou ja, overal) in. Ondergronds een shopping Mall onder een aantal van de (nu 19) gebouwen van het Center. Kunstwerken buiten die ons vorige keer (keren) niet waren opgevallen.

 

's Middags naar het Jewish heritage museum, helemaal in het zuiden, vlak bij Battery Park. Bijzonder gebouw. Verhaal van de holocaust, met veel informatie, beelden en persoonlijke documenten. Indringend.

zaterdag; Brooklyntour, en Porgy and Bess

zaterdag

Ik sla de vrijdag maar even over; we waren gisteren te moe en slaperig om nog iets aan het blog te doen. Twee oudjes (!!), die knikkebollend over het laptopje gebogen zitten, en na een uur merken dat ze in slaap gevallen zijn................of zoiets dan.
Nee, vandaag dan maar.
We hadden een "historical Brooklyntour" besproken,  om 2 uur verzamelen op de hoek van Broadway en 51e straat, bij resto Cosi.



We gingen met een groep (20??) in een aardig soort autobus, zoeen, die van voren op een vrachtwagen lijkt en van achteren een bus is. Een aardige gids, vriendelijke neger, die wel wat veel en hard, maar ook veel wetenswaardigheden vertelde, meer dat wij begrepen, en ook meer dan we echt nodig vonden, maar wel erg aardig. En hij kende de stad op z'n duimpje! De chauffeur was geweldig, en manoevreerde door het verkeer met een gemak en goedmoedigheid, die ik bewonderenswaardig vond! Zelfs de gids, die een keer, "o, here to the right, but, sorry, no, you can't make that any more" zei, reageerde verbaasd en bewonderend met "ah, you made it!"toen hij toch nog op het nippertje een bocht naar rechts wist te maken: het was n.l. heel erg druk. Het was eigenlijk een Brooklyntour, maar hij begon al meteen vlakbij Times Square waar we opstapten, met vertellen waar wat was. Heenweg over de Williamsbridge, terug over de Manhattanbridge (niet de Brooklynbridge, want daar mogen geen vrachtauto's en bussen over, alleen gewone auto's. We stopten een paar keer, b.v. vo"or het maken van foto's (skyline Manhattan), voor een idioot museumpje van twee kamertjes groot (Community-museum), wat hij het leukste museum van Brooklyn vond, voor het kopen van de "lekkerste cheesecake van New York", en voor een ijsje (ja, het lekkertse ijsje van new York natuurlijk). Op de terugweg vertelde hij weer van alles; een heleboel ontging ons, of in ieder geval mij.

uitzicht op manhattan



In Brooklyn zijn ook allerlei verschillende wijken. We kwamen o.a.. ook door de Joodse wijk, waar echt alle mensen, kinderen inclusief, in lange zwarte kleren liepen, en de mannen met een soort hoofddeksels die ik nog nooit had gezien. Het toevallige daarvan is dat ik net op Schiphol een boekje van Philip Roth had gekocht dat in die wijk speelt!
De totale duur van die tour was veel langer dan gepland. Twee uur zou het zijn, maar het werd anderhalf uur langer.

Vanmorgen, voordat we daar heengingen, hadden we al onze koffers gepakt (!!), want we zouden weer een andere kamer krijgen. Hoger en aan de voorkant. We zaten op 8, en nu op 12.
En toen we daar mee klaar waren, hebben we eerst gewoon kaartjes gekocht voor Porgy en Bess (had ik nog nooit gezien; leek me geweldig) aan het theater zelf, dus niks met in een lange rij staan om korting te krijgen. En we liepen naar Bryant park, wat echt een paradijsje in New York is naar mijn idee. We zaten in de "reading room", waar gewoon boekenkasten staan, en krantenrekken, en waar je ook alleen maar mag lezen en zitten. geen telefoons, geen luide stemmen, en niet roken uiteraard. Er is een "readingroom attendant", die echt toezicht houdt, ern zodra je je telefoon pakt, je wijst op de regel. Heerlijk.........
(Ook kleine lezertjes...)
Je mag wel je lekkere volkoren broodje en yoghurtje opeten (dat deden wij dus) dat je eerst in een lekkere winkel hebt gekocht. Ergens anders in het park kun je tafeltennissen, en ook zijn er schaaktafels met schaakklokken. Het was superprachtig weer vandaag, en er was veel volk overal, maar nergens te vol.

Na de tour  vanmiddag snel naar het hotel; onze nieuwe kamer in gebruik genomen, ons verkleed (zelfs ook de dikke wandelschoenen verruild voor iets lichters, en op naar het theater, dat hier vlakbij is. Onderweg in een soort pizza-snackbar, een stuk pizza verorberd. Voor Wim is dat soort eten best wel moeilijk, maar het verliep allemaal prima en we waren mooi op tijd. Heel leuk theatertje. Eigenlijk kenden we het verhaal van Porgy en Bess niet; stom natuurlijk, dat we dat niet even hadden opgezocht. maar het bleek geen bezwaar; er ontgaan je wel wat grapjes natuurlijk, maar het geheel was toch goed te volgen.Prachtige muziek, geweldige stemmen , mooi spel en mooie dans. het was echt genieten. Na een glaasje wijn in de bar naast het hotel gingen we naar boven. Het is nog druk op straat, half 12 nu.

ELS

Diversen

Een paar foto's van het 9/11 Memorial. De watervallen zijn 10 meter hoog. Er zijn twee van deze waterbakken, (ongeveer) op de plaats van de oude WTC torens.

Paar ervaringen van gisteren:
Toen we op de terugweg van de Cloisters sneller terugwilden, stapten we van de bus over op de metro, om daarna halverwege Central Park uit te stappen en de kilometer van West naar Oost door Central Park te wandelen naar het Metropolitan. Helaas stopte de metro niet op ons geplande staton. Veel van de stations blijken alleen tijdens de spits aangedaan te worden. Wij hadden toen te weinig tijd over om nog ruim voor sluitingstijd, half zes, in het Met te komen.

Andere ervaring later. We gaan ontbijten en daarna het Rockefeller Center bezoeken (begeleid)

Wim

(Naar) de Cloisters

In de opsomming (op het internet) van wat onze kamer allemaal biedt staat een 'easy chair'. Op onze nieuwe kamer was die er niet. Desgevraagd zei de baliemeneer dat er maar een paar kamers met zo'n stoel waren. Na wat vriendelijke doch strenge woorden van mij werd er een stoel toegezegd, maar dan een gewone cafetariastoel.

Vanmorgen met bus M4 naar de Cloisters, ......................
en vanaf hier verdween Wim's zorgvuldig geformuleerde verhaal over die cloisters en de lange tocht erheen, 2 uur met de bus! En mijn stukje over het verblijven in 2 Irish pubs en de alarmoefening om 10 uur vanavond in het hotel...............het is nu te laat om alles opnieuw te schrijven. Ik probeer een fotootje dan maar.........

Toch nog iets!

ELS

eerste volle dag

Woensdag 9 mei

 

Ja, goed slapen deden we dus niet, zo is dat nu eenmaal. Het is wel leuk om op de 8th Avenue uit te kijken, maar je krijgt de herrie er ook bij natuurlijk, zeker als je de airco uit- het raam open- zet! We besloten om een andere kamer te vragen, en zo konden we, toen we thuiskwamen, de sleutel van kamer 819 ophalen. En onze koffers die we weer hadden ingepakt, stonden al netjes voor ons ter plekke.

Welgemoed op stap, eerst maar naar Starbucks op de hoek, waar we meteen de bonnen die we "ter goedmaking" van het hotel hadden gekregen verzilverden voor koffie en een broodje (Wim niet, hoor, die nam pumpkinbread....). Het regende, niet hard, maar toch....nog niet eerder regen in N.Y. gehad, dus dat was nieuw. We hadden maar één parapluutje van thuis meegenomen, dus ik kocht er meteen eentje bij, de goedkoopste die ze hadden, 5 dollar. Daarna moesten we eerst naar de Citibank, waar Wim regelde dat hij over meer cash kan beschikken. Hernieuwde kennismaking met Zarah Usher, die we vorig jaar tijdens ons geldavontuur ontmoet hadden........een enorm dikke negerin.

Daarna naar het MOMA, waar meteen al het voordeel van het hebben van een N.Y.pas bleek; een enorme rij die zich op straat slingerde, konden we gewoon skippen. We moesten nog wel in een rij staan, maar dat was ....voor  de garderobe n.b.

Enorm druk in het museum, waanzinnig druk.Ik was al gauw uitgekeken; ik kan dat gewoon niet zo lang, dat geslenter, en zeker niet met zo veel mensen tegelijk, en zéker niet na zo'n slechte nacht.Het langst had ik nog doorgebracht opo de afdeling architectuur en vormgeving, waar allerlei nieuwe woonprojekten in maquettes waren uitgedrukt. De meeste aandacht trok een "duurzame" stad in Oregon. Op dat gebied is er al veel nagedacht....

Toen we buitenkwamen, stond er nog steeds een waanzinnige rij kunstliefhebbers. Ik bewonder dat enorm, want in zo'n rij staan vermindert mijn zin in kunst afdoende!

Eerst maar es even geluncht in zo'n tent waar ze enorm donker brood hebben, en waar je zelf je salade kunt samenstellen en de dressing kiezen die je wilt. Het zijn dus meestal vrouwen die met zo'n grote bak sla voor zich zitten............

Daarna namen we een bus naar het Westen, en liepen nog een eindje tot de Hudson, naar 44ste straat, pier 83 en daar namen we de watertaxi; ook een van de dingen die je kunt doen met je N.Y.pas. het is een hop-on-hop-of-boot, en wij stapten dan ook uit bij Batterypark, waarna we naar het nieuwe 9/ werd11-memorial liepen. We hadden ook meteen tickets voor dat memorial gekregen. We hadden er even niet aan gedacht, dat daar natúúrlijk een grondige security-check zou zijn.....nou ja, die verliepen uiterst efficient en snel. Het memorial zelf bestaat uit een soort park, waarin twee gigantische, diep uitgegraven vierkante bakken (de omtrek van de oorspronkelijke torens) waarvan de vier muren uit even zo zeer gigantische fonteinen bestaan. Het is geen goeie omschrijving, maar ik weet niet precies hoe je dat moet uitdrukken. Langs de randen zijn alle namen van de omgekomenen gegraveerd; een heel indrukwekkend geheel! De omgeving is natuurlijk nog niet klaar. Er wordt enorm gebouwd aan een aantal nieuwe torens; de hoogste daarvan is nu al het hoogste gebouw van new York. Grote indruk maakte op mij de "survivor-tree", een Callery pear-tree, die in 1970 was geplant bij de torens, en die als stomp is teruggevonden in de ruines van de torens. Hij is verpleegd en gekoesterd in een N.Y.city-park, en is een half jaar geleden verplaatst naar zijn oude stek. Uit die oude , wat geblakerde stam spruiten dus al weer tien jaar nieuwe takken, en ook nu zat hij al volop in blad. Wordt wel met ijzerkabels in evenwicht gehouden.....

We liepen terug naar de boot en voeren eerst naar Brooklynbridge, waar wat fotomomenten werden ingelast, daarna rond het vrijheidsbeeld, langs Elliseiland weer naar het Noorden, terug naar pier 83. Bus terug. Naar het hotel. De sleutel van de nieuwe kamer opgehaald. kleinere kamer, en......zonder stoel. Nou, stoel gevraagd..............en ach, nee, ik heb geen zin in dit verhaal. Ben erg moe en slaperig, maar wil even deze dag afronden. Het eind van het liedje is, dat we nu op de 8e verdieping zitten, dat we morgen er een stoeltje bij krijgen....

Ik knapte me wat op na al dat verwaai op de boot (we konden op het dek zitten, want de beste manier om het te laten ophouden met regenen is nog steeds een nieuwe paraplu kopen!), en we gingen heel vlakbij eten bij een Braziliaan. Lekker wel. Wim had okra o.a. ze konden niet uitleggen wat het is; ik denk een soortement courgettes, maar dan klein. De live music was wat hard, maar ik weet toch niet of onze converstatie anders erg levendig geweest zou zijn..................

ELS

ik plaats dit blog, maar corrigeer het pas morgen; nu te moe. Wim pit al n.b.

Naar New York

De trein bracht ons naar Amsterdam Airport, de internationale naam van Schiphol. Om  13.00 uur in het vliegtuig gestapt en om half twee de lucht in. We hadden stoelen met extra beenruimte die naast de nooduitgang zijn. Je moet dasn 50 euro extra betalen en verkaren dat je bereid bent te helpen met het openen van de nooduitgang. We zitten daar vaker en het is comfortabel: je hebt anderhalve meter lege ruimte voor je met een enkele keer een kniebuigend mens.

Door behendig manoevreren of zo van de piloten kwamen we een half uur voor de geplande tijd aan. Op de voorste rij naast ons zaten Fransen met twee baby's van drie maanden, die aan de wand in wiegjes hingen. We meenden dat Herman en Maaike ooit op deze manier Anne meenamen naar het Verre Oosten.

De douane in NY is een crime: te veel mensen moeten langs te weinig controleurs. Er moeten dan van beide handen vingerafdrukken gemaakt worden (deze formulering is te kort door de bocht), ook van beide duimen, en er wordt een fotootje gemaakt vam je aangezicht. De apparatuur was beter dan vorig jaar: toen gingen bijna alle afdrukken eerst een keer fout, Nu zag je alle mensen maar een keer drukken om alle vier vingertoppenrondjes groen te laten oplichten: het ging kennelijk altijd goed, Maar er was niemand om Els'haar verbazing te schetsen, toen ik geen vingerafdrukken hoefde te leveren, Ik vroeg onze ondervrager of de mijne van vorig jaar misschien nog goed genoeg waren - nee, zei de norse man, die waren niet meer valide. Toen hij Els'en mijn verwondering zag zei hij, op mijn pasfoto wijzend: U bent te jong. - Zou de humorloze man een grapje gemaakt hebben?

Met een vanuit Nederland besproken vervoerder reden we in een busje rechtstreeks van JFKennedy  Airport  naar het hotel. Het was spitsuur, dus daar ging een goed uur mee heen. Half zes plaatselijke tijd waren we in Hilton Garden Inn.

Even wat dingen uit de koffers gepakt en daarna onze New York passes opgehaald van een aderes op Times Square. Ook de metrocards aangeschaft die we de volgende tijd nodig zullen hebben: zeven dagen vrij rijden in metro en bus door NY en buitenwijken.

Ergens in de 42ste straat eindelijk weer gewoon gegeten. Glas witte wijn voor Els, glas rode voor mij. Ik moest Els wel beloven haar naar het hotel te zullen ondersteunen. - Nu is Els aan het inbedstappen. Het is kwart voor tien lokale tijd. Kwart voor vier 's nachts voor onze lichamen.

Pitten dus!'

Wim

zondag

Wim heeft dus weer een blog geinstalleerd en daarin zullen we een dagboek bijhouden van onze nieuwe week New York. Mijn eigen dagboek blijft dus thuis; ook wel eens gemakkelijk!

Ik had een super-luie dag vandaag. ligt me niet zo en ik weet ook niet waarom er zo weinig uit m'n handen kwam. Morgen moet er dus van alles gebeuren. In toenemende mate vind ik het inpakken van de koffer moeilijk. In theorie "gooi ik gewoon een paar kleren in een koffer", maar in de praktijk doe ik er uren over............Het verschil tussen droom en daad..........

ELS

Vooraf

Zondag.

Aanstaande dinsdagochtend naar Schiphol, half twee vliegen, half vier in New York, uur of acht in het hotel.
We logeren in de Hilton Garden Inn, achtste avenue nummer 790, ter hoogte van de 48ste straat. Vijf minuten lopen van Times Square zegt Google maps. Daar op Times Square, in Planet Hollywood, hopen we voor sluitingstijd onze New York passes, via het internet besteld, op te kunnen halen. Met zo'n New York Pass kun erg veel dingen doen en zien, en je kunt er de queue van wachtenden mee passeren. Aanrader van Herman die het gemak ervan in de laatste herfstvakantie heeft ervaren.
Wim