Ja, goed slapen deden we dus niet, zo is dat nu eenmaal. Het is wel leuk om op de 8th Avenue uit te kijken, maar je krijgt de herrie er ook bij natuurlijk, zeker als je de airco uit- het raam open- zet! We besloten om een andere kamer te vragen, en zo konden we, toen we thuiskwamen, de sleutel van kamer 819 ophalen. En onze koffers die we weer hadden ingepakt, stonden al netjes voor ons ter plekke.
Welgemoed op stap, eerst maar naar Starbucks op de hoek, waar we meteen de bonnen die we "ter goedmaking" van het hotel hadden gekregen verzilverden voor koffie en een broodje (Wim niet, hoor, die nam pumpkinbread....). Het regende, niet hard, maar toch....nog niet eerder regen in N.Y. gehad, dus dat was nieuw. We hadden maar één parapluutje van thuis meegenomen, dus ik kocht er meteen eentje bij, de goedkoopste die ze hadden, 5 dollar. Daarna moesten we eerst naar de Citibank, waar Wim regelde dat hij over meer cash kan beschikken. Hernieuwde kennismaking met Zarah Usher, die we vorig jaar tijdens ons geldavontuur ontmoet hadden........een enorm dikke negerin.
Daarna naar het MOMA, waar meteen al het voordeel van het hebben van een N.Y.pas bleek; een enorme rij die zich op straat slingerde, konden we gewoon skippen. We moesten nog wel in een rij staan, maar dat was ....voor de garderobe n.b.
Enorm druk in het museum, waanzinnig druk.Ik was al gauw uitgekeken; ik kan dat gewoon niet zo lang, dat geslenter, en zeker niet met zo veel mensen tegelijk, en zéker niet na zo'n slechte nacht.Het langst had ik nog doorgebracht opo de afdeling architectuur en vormgeving, waar allerlei nieuwe woonprojekten in maquettes waren uitgedrukt. De meeste aandacht trok een "duurzame" stad in Oregon. Op dat gebied is er al veel nagedacht....
Toen we buitenkwamen, stond er nog steeds een waanzinnige rij kunstliefhebbers. Ik bewonder dat enorm, want in zo'n rij staan vermindert mijn zin in kunst afdoende!
Eerst maar es even geluncht in zo'n tent waar ze enorm donker brood hebben, en waar je zelf je salade kunt samenstellen en de dressing kiezen die je wilt. Het zijn dus meestal vrouwen die met zo'n grote bak sla voor zich zitten............
Daarna namen we een bus naar het Westen, en liepen nog een eindje tot de Hudson, naar 44ste straat, pier 83 en daar namen we de watertaxi; ook een van de dingen die je kunt doen met je N.Y.pas. het is een hop-on-hop-of-boot, en wij stapten dan ook uit bij Batterypark, waarna we naar het nieuwe 9/ werd11-memorial liepen. We hadden ook meteen tickets voor dat memorial gekregen. We hadden er even niet aan gedacht, dat daar natúúrlijk een grondige security-check zou zijn.....nou ja, die verliepen uiterst efficient en snel. Het memorial zelf bestaat uit een soort park, waarin twee gigantische, diep uitgegraven vierkante bakken (de omtrek van de oorspronkelijke torens) waarvan de vier muren uit even zo zeer gigantische fonteinen bestaan. Het is geen goeie omschrijving, maar ik weet niet precies hoe je dat moet uitdrukken. Langs de randen zijn alle namen van de omgekomenen gegraveerd; een heel indrukwekkend geheel! De omgeving is natuurlijk nog niet klaar. Er wordt enorm gebouwd aan een aantal nieuwe torens; de hoogste daarvan is nu al het hoogste gebouw van new York. Grote indruk maakte op mij de "survivor-tree", een Callery pear-tree, die in 1970 was geplant bij de torens, en die als stomp is teruggevonden in de ruines van de torens. Hij is verpleegd en gekoesterd in een N.Y.city-park, en is een half jaar geleden verplaatst naar zijn oude stek. Uit die oude , wat geblakerde stam spruiten dus al weer tien jaar nieuwe takken, en ook nu zat hij al volop in blad. Wordt wel met ijzerkabels in evenwicht gehouden.....
We liepen terug naar de boot en voeren eerst naar Brooklynbridge, waar wat fotomomenten werden ingelast, daarna rond het vrijheidsbeeld, langs Elliseiland weer naar het Noorden, terug naar pier 83. Bus terug. Naar het hotel. De sleutel van de nieuwe kamer opgehaald. kleinere kamer, en......zonder stoel. Nou, stoel gevraagd..............en ach, nee, ik heb geen zin in dit verhaal. Ben erg moe en slaperig, maar wil even deze dag afronden. Het eind van het liedje is, dat we nu op de 8e verdieping zitten, dat we morgen er een stoeltje bij krijgen....
Ik knapte me wat op na al dat verwaai op de boot (we konden op het dek zitten, want de beste manier om het te laten ophouden met regenen is nog steeds een nieuwe paraplu kopen!), en we gingen heel vlakbij eten bij een Braziliaan. Lekker wel. Wim had okra o.a. ze konden niet uitleggen wat het is; ik denk een soortement courgettes, maar dan klein. De live music was wat hard, maar ik weet toch niet of onze converstatie anders erg levendig geweest zou zijn..................
ELS
ik plaats dit blog, maar corrigeer het pas morgen; nu te moe. Wim pit al n.b.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten