Naar New York

De trein bracht ons naar Amsterdam Airport, de internationale naam van Schiphol. Om  13.00 uur in het vliegtuig gestapt en om half twee de lucht in. We hadden stoelen met extra beenruimte die naast de nooduitgang zijn. Je moet dasn 50 euro extra betalen en verkaren dat je bereid bent te helpen met het openen van de nooduitgang. We zitten daar vaker en het is comfortabel: je hebt anderhalve meter lege ruimte voor je met een enkele keer een kniebuigend mens.

Door behendig manoevreren of zo van de piloten kwamen we een half uur voor de geplande tijd aan. Op de voorste rij naast ons zaten Fransen met twee baby's van drie maanden, die aan de wand in wiegjes hingen. We meenden dat Herman en Maaike ooit op deze manier Anne meenamen naar het Verre Oosten.

De douane in NY is een crime: te veel mensen moeten langs te weinig controleurs. Er moeten dan van beide handen vingerafdrukken gemaakt worden (deze formulering is te kort door de bocht), ook van beide duimen, en er wordt een fotootje gemaakt vam je aangezicht. De apparatuur was beter dan vorig jaar: toen gingen bijna alle afdrukken eerst een keer fout, Nu zag je alle mensen maar een keer drukken om alle vier vingertoppenrondjes groen te laten oplichten: het ging kennelijk altijd goed, Maar er was niemand om Els'haar verbazing te schetsen, toen ik geen vingerafdrukken hoefde te leveren, Ik vroeg onze ondervrager of de mijne van vorig jaar misschien nog goed genoeg waren - nee, zei de norse man, die waren niet meer valide. Toen hij Els'en mijn verwondering zag zei hij, op mijn pasfoto wijzend: U bent te jong. - Zou de humorloze man een grapje gemaakt hebben?

Met een vanuit Nederland besproken vervoerder reden we in een busje rechtstreeks van JFKennedy  Airport  naar het hotel. Het was spitsuur, dus daar ging een goed uur mee heen. Half zes plaatselijke tijd waren we in Hilton Garden Inn.

Even wat dingen uit de koffers gepakt en daarna onze New York passes opgehaald van een aderes op Times Square. Ook de metrocards aangeschaft die we de volgende tijd nodig zullen hebben: zeven dagen vrij rijden in metro en bus door NY en buitenwijken.

Ergens in de 42ste straat eindelijk weer gewoon gegeten. Glas witte wijn voor Els, glas rode voor mij. Ik moest Els wel beloven haar naar het hotel te zullen ondersteunen. - Nu is Els aan het inbedstappen. Het is kwart voor tien lokale tijd. Kwart voor vier 's nachts voor onze lichamen.

Pitten dus!'

Wim